Title : The Lost Time
posted on 13 Nov 2011 11:10 by aitessy in SHORTFICTitle : The Lost Time
Cast : Yamashita Tomohisa & Tegoshi Yuya
Special One Part On Tegoshi’s Birth Day
เกือบเดือนแล้วที่เทโกชิ ยูยะนั้นแทบจะไม่มีเวลาให้กับเรื่องส่วนตัว เพราะกำลังอยู่ในช่วงการทัวร์คอนเสิร์ตพร้อมกับคู่หู มัสสึดะ ทาคาฮิสะ และตารางงานประจำอย่างรายการสารคดีพิชิตภารกิจจากทั่วมุมโลกและรายการอื่นๆที่ทำในช่วงโปรโมตคอนเสริต์ ยูยะเหนื่อย...ใช่ เขากำลังเหนื่อยในหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น ทั้งที่มันวนเวียนเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว แต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดี
“พรุ่งนี้ขอให้ทุกคนเต็มที่นะครับ”
“ครับ!!” เสียงของทั้งห้องประสานกันอย่างแข็งขันหลังจากการฝึกซ้อมในช่วงเย็นจบลง เด็กหนุ่มซับใบหน้าชื้นเหงื่อกับผ้าผืนนุ่มและเอื้อมมือแย่งน้ำของคู่หูจากสตาฟให้ไอ้พูห์มัสสึดะได้เคือง ก่อนมันจะยิ้มเอือมระอาและรับน้ำขวดใหม่มาดื่มแทน
“แก่ขึ้นอีกปี นิสัยยังไม่เปลี่ยนอีกนะเทโกชิ” เจ้าของชื่อได้แต่หัวเราะราวกับมันเป็นคำชมก็ไม่ปาน แก่ขึ้น...ใช่สิ วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของเค้านี่ ปกติเกือบทุกปีเค้ามักจะจัดวันเกิดเล็กๆกับเพื่อนร่วมวง ไม่ก็ครอบครัว แต่ปีนี้เขากำลังเตรียมตัวเพื่อสรรสร้างรอยยิ้มให้กับแฟนๆที่รอบคอยคอนเสิร์ตที่จะเกิดขึ้นในชิซึโอกะในคืนวันพรุ่งต่างหาก
“นั่นสินะ มัสสึ”
“อย่าหักโหมมากนักล่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะเทโกชิ”
ยูยะได้แต่ยกมือมือโบกอำลาเพื่อนร่วมวงที่ต้องไปถ่ายทำรายการเดี่ยว ก่อนที่ตัวเขาเองก็หลีกลี้ทีมงานออกมาหาที่เงียบๆเพียงคนเดียว น่าเบื่อชะมัด เบื่อจนน่าใจหาย ปีนี้เป็นปีแรกที่เค้าต้องอยู่กับวันเกิดของตัวเองเพียงคนเดียว ในช่วงเย็นๆแบบนี้
เด็กหนุ่มได้แต่นั่งเปิดข้อความแต่ละฉบับที่ได้รับมา แน่นอนว่าฉบับแรกนั้นต้องเป็นเคจัง ลีดเดอร์คนปัจจุบันของวงที่ชอบทำอะไรโอเวอร์อยู่เสมอ และหลายๆฉบับเป็นของเพื่อนๆร่วมทีมฟุตบอลและเพื่อนร่วมสาขาและอีกส่วนก็เป็นของรุ่นน้องเป็นเพื่อนร่วมวงอย่าง ชิเงะและเจ้ามัสสึดะ และอีกฉบับก็เป็นของนิชิกิโดคุงรุ่นพี่ที่แสนดี หลังจากแยกตัวถาวรแล้วก็ยังเป็นคนที่เป็นห่วงผู้อื่นได้คงเส้นคงวาไม่เปลี่ยน และยังไม่ทันอ่านจบดีเจ้าของข้อความนั้นก็โทรเข้าหาราวกับรู้ว่ายูยะกำลังอ่านข้อความของคนคันไซอยู่นั้น
“สวัสดีครับ นิชิกิโดคุง”
--‘ไง...ไอ้ตัวเล็ก ได้ข่าวว่าโดนเพื่อนทิ้งเหรอ” - -
“เดี๋ยวเถอะครับ ผมโตแล้วนะนิชิกิโดคุง” เด็กหนุ่มตอบไปอย่างสุภาพ
-- ขอโทษทีนะที่ปีนี้ ฉันไปอวยพรนายถึงที่ไม่ได้--
“ไม่เป็นไรหรอกครับ นิชิกิโดคุง แค่คำอวยพรผมก็ดีใจแล้วครับ” เด็กหนุ่มได้แต่อมยิ้มกับตัวเอง เขารู้ดีว่ารุ่นพี่ผู้โด่งดังแห่งโอซาก้านั้นงานยุ่งแค่ไหน เมื่อก่อนตอนทำงานด้วยกันเขาเห็นรุ่นพี่คนนี้แอบงีบบ่อยถึงขนาดงีบในระหว่างการถ่ายทำรายการร่วมด้วยซ้ำ
-- แต่เดี๋ยวฉันจะส่งของขวัญไปให้นะ แต่เสียใจด้วยนะที่ฉันไม่ซื้ออะไรที่เป็นหัวกะโหลกให้น่ะไอ้เด็กขี้กลัว--
ว่าแล้วปลายสายก็หัวเราะเบาๆจนเจ้าของวันเกิดได้แต่เขินกับตัวเองเล็กๆ ก็ถึงเค้าจะชอบหัวกะโหลกถึงขนาดตั้งชื่อเจ้าลูกรักตัวใหม่ว่า เจ้าหัวกะโหลก ก็ตามที เทโกชิ ยูยะ ก็ยังกลัวผีสางเหมือนเด็กๆไม่เปลี่ยน
“ครับ แล้วผมจะรอ”
-- รับรองว่าของขวัญของฉัน นายต้องมีความสุขแน่ๆ- -
“ครับ !!”
-- เปล่าๆ เดี๋ยวฉันไปทำงานต่อก่อนนะ แค่นี้ก่อนนะเทโกชิ --
“ครับ สวัสดีครับ” สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ต้องวางสายไป ทั้งที่ยังงงกับคำพูดของนิชิกิโดคุงอยู่เล็กน้อย แต่ก็บ่อยครั้งที่รุ่นพี่คนนี้มักจะชอบอำให้ชาวบ้านหลงเชื่อและหนึ่งในนั้น ยูยะเองก็โดนรุ่นพี่คนนี้อำถึงขนาดไปพูดคุยกับใครไม่รู้โดยที่นิชิกิโดคุงบอกว่าเป็นญาติของตัวเอง
หลังจากที่เด็กหนุ่มวางโทรศัพท์จากรุ่นพี่ไปได้ เจ้าตัวก็เอาหูฟังยัดใส่หูตัวเองและเปิดเพลงคลอเบาๆในระหว่างวันที่เงียบเหงา เสียงเพลงนุ่มๆของหนึ่งในนักร้องอีกคนที่ยูยะรู้จักดีดังขึ้น เสียงที่สะกดยูยะไว้ได้อย่างดีภายใต้ยามเย็นช่วงใกล้ฤดูหนาวแบบนี้
ยิ่งได้ยินเพลงก็ยิ่งนึกถึง
น้ำเสียงนุ่มนวลที่ทำเอาหัวใจเต้นจนระรัวไปหมด
มันเต้นด้วยความคิดถึง
เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าไล่ความเหงาตัวร้ายออกไปจากสมอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ขอบตาที่ร้อนผ่าวได้ ยูยะพยายามไล่ความอ่อนแอในจิตใจออก ถึงแม้จะคิดถึงมากแค่ไหน แต่เพราะหน้าที่ของศิลปินและเส้นแยกที่แยกออกจากกันโดยสิ้นเชิงของยามาชิตะคุงและนิชิกิโดคุงในฐานะ News นั้นก็เพื่อทำตามเป้าหมายของตัวเอง
‘ฉันขอโทษนะ ยูยะ’
‘อย่าโทษตัวเองสิครับ ผมเข้าใจครับยามาชิตะคุง’
‘เพราะมันไม่ยุติธรรมกับตัวนายและทุกคน ฉัน...’
‘ยามาชิตะคุงครับ ทุกคนเข้าใจยามาชิตะคุงนะครับ...ผมเชื่ออย่างนั้น’
เด็กหนุ่มยังจำได้ว่าใบหน้าของอดีตหน้าวงของพวกเขานั้นเศร้าแค่ไหน หลังจากงานแถลงข่าวครั้งใหญ่ของสองนักร้องหนุ่มจากวง News ถึงมันจะดูร้ายกาจหลายๆประการอยู่บ้าง แต่เพื่ออนาคตข้างหน้าแล้วทุกคนในวงต่างก้เคารพสิทธิของกันและกันอยู่เสมอ
ถึงแม้จะจากกันด้วยรอยยิ้มก็ตาม
แต่ยูยะบอกเหลือเกินว่า
ไม่อยากอยู่ห่างจากยามาชิตะ โทโมฮิสะ
ในครั้งแรกยูยะคิดว่าหากได้ทำงานเดี่ยวของแต่ละคนแล้ว ต่างฝ่ายจะมีเวลาให้กันมากขึ้นเพื่อเติมเต็มความรู้สึกบอบบางให้แก่กันและกัน แต่ความเป็นจริงนั้นมันโหดร้ายกว่าคิด ไหนตัวยุยะเองที่ติดงานคอนเสิรต์ และตัวของยามาชิตะคุงเองที่ต้องซักซ้อมเพลงใหม่ๆสำหรับการเปิดตัวอย่างเต็มรูปแบบ
เหงาเหลือเกิน...แต่ไม่กล้าบอก
เพราะไม่ใช่เด็กๆเหมือนแต่ก่อนแล้ว
จึงได้ไม่กล้าแสดงความรู้สึกทั้งหมดนั้นออกมาตรงๆ
เพราะต้องเป็นผู้ใหญ่ ยูยะถึงไม่กล้าจะแสดงความรักต่อยามาชิตะคุงได้เหมือนอย่างที่ผ่านๆมา
เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มเศร้ากับความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของตัวเอง ก่อนจะเกินกลับห้องพักไป โดยคาดหวังว่าการได้พักผ่อนนั้นจะทำให้สว่างของตัวเองหลุดพ้นจากความเหงาทั้งปวงไปได้ชั่วขณะหนึ่งเสียยังดีกว่ามานั่งหมดกำลังใจแบบนี้
พอเด็กหนุ่มปิดห้องได้ ตัวเองก็รู้สึกงงเล็กน้อยกับบรรยากาศห้องที่เปลี่ยนไป
ยูยะจำได้ว่าตัวเองปิดโคมไฟตรงหัวนอนแล้วนี่
แล้วทำไม...
“กลับห้องช้าชะมัดเลยนะนายเนี่ยะ...”
หูฝาด...ยูยะได้ยินเสียงของคนที่อยากได้ยินที่สุด หรือคิดถึงมากถึงขนาดหลอนกันแน่ เด็กหนุ่มหันซ้ายหันขวาจนได้พบกับต้นเสียงนั้นจริง ฝันไปหรือเปล่าว่ายามาชิตะ โทโมฮิสะมายืนรออยู่ข้างๆประตูห้องแบบนี้ ยามาชิตะ โทโมฮิสะที่ไม่ว่ารูปร่างหน้าตาคนนั้นสวยงามราวกับเป็นลูกรักของพระเจ้าคนนั้นจะมายืนอยู่ติดกันในเวลานี้
“จะอึ้งอีกนานมั้ยเด็กน้อย”
“โอ๊ย !! เจ็บนะครับ” เด็กหนุ่มถูกร่างสูงบิดแก้มไม่เบานัก ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นไม่ใช่ฝัน คนตรงหน้าของยูยะอมยิ้มในหน้าก่อนจะเดินนำร่างเล็กไม่ลืมจับจูงกันไปนั่งตรงโซฟากลางห้อง
“มาได้ยังไงครับ ไหนบอกว่าไม่ว่างไงครับ”
“แอบหนีมาหมอนั่นมา นี่มัสสึดะมันก็ให้กุญแจมา”
“อย่างนี้ก็น่าสงสารยามาดะซังแย่เลยนะครับ” เด็กหนุ่มพูดติดตลกถึงผู้จัดการส่วนตัวของนักร้องดังให้อดีตหัวหน้าวงได้มองเคืองครั้งหนึ่ง ก่อนที่ทั้งร่างของเจ้าตัวจะถูกฉุดรั้งไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย อบอุ่นเหลือเกิน...มือเล็กได้รูปของยูยะนั้นวาดไปทางด้านหลังและโอบกระชับไว้แน่นพอให้ยามะพียิ้มได้
แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงยูยะคนเดียวที่คิดถึง…
“แล้วไม่สงสารฉันหรือไง เด็กน้อย”
“ไม่ครับ เพราะยามาชิตะคุงก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วนี่ครับ” เด็กหนุ่มพูดเองหัวเราะเองก็เรื่องสมัยก่อนที่เกิดขึ้น มีครั้งหนึ่งที่ยูยะลื่นล้มระหว่างซ้อมคอนเสิรต์เทโกมัส พ่อคุณก็บึ่งรถจากอีกซีกของประเทศมาหาให้ยามาดะซังโทรด่าไล่หลังให้เมื่อยหูมาแล้วและอื่นๆอีกจนยูยะเองจำไม่ได้เช่นกัน
“แล้วไม่รักหรือไงล่ะ” ยามะพีไม่พูดเปล่า ซ้ำยังฉกชิงความหอมหวานจากแก้มนุ่มตรงหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยวอีกครั้งแล้ววางคางกับไหล่มนของเด็กหนุ่มตรงหน้า ยูยะลืมไปเลยด้วยซ้ำจากที่นั่งข้างกันๆเขานั้นมานั่งบนตักของอดีตหัวหน้าวงคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
“ถ้าไม่รักแล้วผมต้องเปลืองตัวขนาดนี้เลยเหรอครับ”
เถียงเก่งนัก...ยามะพีนึกออกเพียงคำเดียวก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปฝังจูบตรงขมับอุ่นที่ยามะพีหวงนักหวงหนา กลัวเหลือเกินหากห่างกันแบบนี้ แต่ยูยะนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมไมเปลี่ยน อาจจะมีวอกแวกตามประสาของเด็กๆอยู่บ้างแต่สิ่งหนึ่งที่ยูยะยังไม่เคยเปลี่ยนคือสายตาที่แสดงความรักที่มีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม ถึงเด็กนี่จะไม่ค่อยแสดงออกทางการกระทำอย่างเขา แต่ในสายตาที่สะท้อนออกมานั้น ยามะพีนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าความรักครั้งนี้จะไม่สิ้นหวังเหมือนครั้งที่ผ่านๆมา
“ขอโทษนะที่ฉันไม่มีเวลาให้เลย”
“ไม่เป็นไรครับ แค่รักก็พอครับยามาชิตะคุง”
พูดจาก๋ากั่นจนยามะพีอยากฟัดให้หายคิดถึงสักจูบสองจูบและเมื่อคิดได้เช่นนั้น ใบหน้าของยามะพีก็โน้มลงไปใกล้จนแทบจะแนบชิดกับปากกล้าๆของอีกฝ่าย หากแต่ฝ่ามือเล็กนั่นยกขึ้นมาปิดทำลายบรรยากาศเสียดื้อๆทั้งที่ใบหน้าของเจ้าตัวน่ะแดงแข่งอย่างกับมะเขือเทศลูกแดงๆก็ไม่ปราน
“เดี๋ยวเถอะ เอาเปรียบให้แล้วนะครับ”
“ก็มีให้เอาเปรียบอยู่แค่คนเดียวนี่หน่า” ยูยะหัวเราะเล็กๆกับคำพูดที่มีแต่ได้กับได้ของคนรัก และยังไม่ทันไรทั้งตัวของเด็กหนุ่มก็ลอยขึ้นเพราะแรงยกของยามะพี ร่างเล็กของยูยะถูกวางไว้บนเตียงนุ่มภายในห้องทวินของโรงแรมสุดหรูในจังหวัดชิซึโอกะ ใบหน้าหล่อเหลาของคนเบื้องบนโน้มลงมาจูบที่สันจมูกโด่งแบบอันดับแรก
“คิดถึงนะยูยะ”
“ผมก็คิดถึงคุณครับ” คำพูดทั้งสองขานรับกันและกันเมื่อริมฝีปากและจมูกของยามะพีฝังจูบยังหน้าผากเล็กไล้ไปยังแก้มทั้งสองฝ่ายก่อนจะจบด้วยการกดจูบแน่นๆที่หน้าผากอีกครั้งหนึ่งเพื่อไล่ความเหงาออกไปจากหัวใจ ยูยะหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่ปรารถนานั้นด้วยความเต็มใจ มือเล็กเคลื่อนโอบแผ่นไหล่ทั้งสองฝ่ายตลอดการแสดงออกของคนรักเบื้องบน
เพราะคิดถึง...ปรารถนา
จึงไม่ผลักไส
“ฉันรักนาย” ยูยะได้ดื่มด่ำกับคำรักอีกครั้งพร้อมกับริมฝีปากของยามะพีที่ทาบทับลงมา มันเบาบางเหมือนสัมผัสของผีเสื้อ และหวานฉ่ำเมื่อย้ำจูบลงไปอีกครั้งยูยะตอบรับสัมผัสอ่อนหวานนั่นด้วยความเต็มใจของตัวเองอย่างที่สุด ถึงแม้มันจะดูอ่อนหัดเมื่อเทียบกับยามะพีที่เชี่ยวชาญเหลือเกิน ยามที่ละริมฝีปากออกจากกันเพื่อเก็บกลืนลมหายใจ
“เหนื่อยแล้วเหรอยูยะ”
“ใครจะหื่นแบบคุณล่ะ...อื้อ...” ยังไม่ทันพูดจบดี ปากของเด็กช่างกล้าก็ถูกปิดสนิทอีกครั้ง บนเตียงเล็กๆจนมือเล็กๆออกแรงทุบถองจริงๆยามะพีจึงได้ลออกอย่างเสียดายในรสสัมผัส
“ใจร้ายชะมัด”ริมฝีปากที่ดูเต็มตึงขึ้นมาอีกนิดยู่เล็กน้อย แล้วมือเล้กก็ดันร่างสูงขี้เอาเปรียบเว้นระยะห่างไว้อีกนิดอย่างคาดโทษ “วันเกิดผมไม่มีอะไรจะให้แถมยังเอาเปรียบแบบนี้ใช่ไม่ได้นะครับเนี่ยะ”
“แล้วไอ้เรียวมันได้บอกหรือล่ะว่า ของขวัญของมันน่ะคือส่งฉันมาให้นายไง”
“เหอะ...พูดเป็นเล่นน่า”
“ไม่ได้พูดเล่นน่า...” ยามะพีพูดทีเล่นทีจริงแล้วนึกไปถึงไอ้เพื่อนรักที่มันส่งไวน์ชั้นเลิศมาเป็นของขวัญวันเกิดน้องรักของมันแต่เพราะทันติดงานก็เลยให้มันเอามาให้แทน
“ไอ้ไวน์ขวดนั้นมันก็ยังนอนอยู่รถของฉันนี่แหล่ะ แต่ไอ้เด็กในอ้อมกอดนี่สิเมื่อไหร่จะได้ที่เสียทียูยะ”
“ไม่เอานะฮะ ไม่สงสารผมก็สงสารมัสสึดะก็ได้นี่...ผมนอนห้องเดียวกันนะ”
“ก็ไม่ได้นอนเตียงเดียวกันสักหน่อย และมัสสึดะมันก็กลับมาพรุ่งนี้ด้วย ไม่ต้องกลัวหรอกและที่สำคัญไม่ได้ไปนอนเตียงมันสักหน่อย”
“ผมอายนะยามาชิตะคุง”
“ฉันจะอายเหมือนกันน่า” แต่คนอายของยูยะน่ะ เขาก้มลงสูดความหอมจากฐานคอของยูยะเสียงฟอดใหญ่ แถมมือใหญ่กว่าก็ไม่หยุดซุกซนล้วงเข้าไปที่ใต้เสื้อยืดของเขาจนยูยะรู้สึกร้อนไปหมด ให้มันได้อย่างนี้สิคนเจ้าเล่ห์ แต่ก็นี่แหล่ะคนรักของเค้า ยามาชิตะโทโมฮิสะ ผู้ชายที่โด่งดังอันดับต้นๆของญี่ปุ่น คนรักของผม
.
.
.
.
“ยามาชิตะคุง”
“อะไรเด็กน้อย”
“วันเกิดผมล่ะ แล้วนี่มันก็เย็นมากแล้วนะผมหิว”
“เดี๋ยวฉันจัดให้”
“จะจัดยังไงล่ะเนี่ยะ ปล่อยก่อนสิ อื้อ...”
“จัดให้แน่ๆแต่หลังจากฉันกินนายเสร็จแล้วนะ”
“อ่ะ...ไม่เอา อื้อ...”
เสียงโวยวายของหนุ่มน้อยคนหนึ่งหยุดไปพร้อมกับทั้งห้องที่อบอวลไปด้วยความรักที่มอบให้กันและกัน ถึงแม้จะอยู่ห่างกันแค่ไหน แต่ถ้าหากความรู้สึกยังมั่นคงต่อกัน ยามะพีและยูยะก็ยังเชื่อว่าความรักครั้งนี้ก็ยังเดินต่อไปได้อย่างไม่มีสะดุดแค่คำเพียงเดียว
ความเชื่อใจซึ่งกันและกัน
“สุขสันต์สันเกิดนะ ยูยะของฉัน”
::: THE ENG :::
Cast : Yamashita Tomohisa & Tegoshi Yuya
Special One Part On Tegoshi’s Birth Day
เกือบเดือนแล้วที่เทโกชิ ยูยะนั้นแทบจะไม่มีเวลาให้กับเรื่องส่วนตัว เพราะกำลังอยู่ในช่วงการทัวร์คอนเสิร์ตพร้อมกับคู่หู มัสสึดะ ทาคาฮิสะ และตารางงานประจำอย่างรายการสารคดีพิชิตภารกิจจากทั่วมุมโลกและรายการอื่นๆที่ทำในช่วงโปรโมตคอนเสริต์ ยูยะเหนื่อย...ใช่ เขากำลังเหนื่อยในหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น ทั้งที่มันวนเวียนเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว แต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดี
“พรุ่งนี้ขอให้ทุกคนเต็มที่นะครับ”
“ครับ!!” เสียงของทั้งห้องประสานกันอย่างแข็งขันหลังจากการฝึกซ้อมในช่วงเย็นจบลง เด็กหนุ่มซับใบหน้าชื้นเหงื่อกับผ้าผืนนุ่มและเอื้อมมือแย่งน้ำของคู่หูจากสตาฟให้ไอ้พูห์มัสสึดะได้เคือง ก่อนมันจะยิ้มเอือมระอาและรับน้ำขวดใหม่มาดื่มแทน
“แก่ขึ้นอีกปี นิสัยยังไม่เปลี่ยนอีกนะเทโกชิ” เจ้าของชื่อได้แต่หัวเราะราวกับมันเป็นคำชมก็ไม่ปาน แก่ขึ้น...ใช่สิ วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของเค้านี่ ปกติเกือบทุกปีเค้ามักจะจัดวันเกิดเล็กๆกับเพื่อนร่วมวง ไม่ก็ครอบครัว แต่ปีนี้เขากำลังเตรียมตัวเพื่อสรรสร้างรอยยิ้มให้กับแฟนๆที่รอบคอยคอนเสิร์ตที่จะเกิดขึ้นในชิซึโอกะในคืนวันพรุ่งต่างหาก
“นั่นสินะ มัสสึ”
“อย่าหักโหมมากนักล่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะเทโกชิ”
ยูยะได้แต่ยกมือมือโบกอำลาเพื่อนร่วมวงที่ต้องไปถ่ายทำรายการเดี่ยว ก่อนที่ตัวเขาเองก็หลีกลี้ทีมงานออกมาหาที่เงียบๆเพียงคนเดียว น่าเบื่อชะมัด เบื่อจนน่าใจหาย ปีนี้เป็นปีแรกที่เค้าต้องอยู่กับวันเกิดของตัวเองเพียงคนเดียว ในช่วงเย็นๆแบบนี้
เด็กหนุ่มได้แต่นั่งเปิดข้อความแต่ละฉบับที่ได้รับมา แน่นอนว่าฉบับแรกนั้นต้องเป็นเคจัง ลีดเดอร์คนปัจจุบันของวงที่ชอบทำอะไรโอเวอร์อยู่เสมอ และหลายๆฉบับเป็นของเพื่อนๆร่วมทีมฟุตบอลและเพื่อนร่วมสาขาและอีกส่วนก็เป็นของรุ่นน้องเป็นเพื่อนร่วมวงอย่าง ชิเงะและเจ้ามัสสึดะ และอีกฉบับก็เป็นของนิชิกิโดคุงรุ่นพี่ที่แสนดี หลังจากแยกตัวถาวรแล้วก็ยังเป็นคนที่เป็นห่วงผู้อื่นได้คงเส้นคงวาไม่เปลี่ยน และยังไม่ทันอ่านจบดีเจ้าของข้อความนั้นก็โทรเข้าหาราวกับรู้ว่ายูยะกำลังอ่านข้อความของคนคันไซอยู่นั้น
“สวัสดีครับ นิชิกิโดคุง”
--‘ไง...ไอ้ตัวเล็ก ได้ข่าวว่าโดนเพื่อนทิ้งเหรอ” - -
“เดี๋ยวเถอะครับ ผมโตแล้วนะนิชิกิโดคุง” เด็กหนุ่มตอบไปอย่างสุภาพ
-- ขอโทษทีนะที่ปีนี้ ฉันไปอวยพรนายถึงที่ไม่ได้--
“ไม่เป็นไรหรอกครับ นิชิกิโดคุง แค่คำอวยพรผมก็ดีใจแล้วครับ” เด็กหนุ่มได้แต่อมยิ้มกับตัวเอง เขารู้ดีว่ารุ่นพี่ผู้โด่งดังแห่งโอซาก้านั้นงานยุ่งแค่ไหน เมื่อก่อนตอนทำงานด้วยกันเขาเห็นรุ่นพี่คนนี้แอบงีบบ่อยถึงขนาดงีบในระหว่างการถ่ายทำรายการร่วมด้วยซ้ำ
-- แต่เดี๋ยวฉันจะส่งของขวัญไปให้นะ แต่เสียใจด้วยนะที่ฉันไม่ซื้ออะไรที่เป็นหัวกะโหลกให้น่ะไอ้เด็กขี้กลัว--
ว่าแล้วปลายสายก็หัวเราะเบาๆจนเจ้าของวันเกิดได้แต่เขินกับตัวเองเล็กๆ ก็ถึงเค้าจะชอบหัวกะโหลกถึงขนาดตั้งชื่อเจ้าลูกรักตัวใหม่ว่า เจ้าหัวกะโหลก ก็ตามที เทโกชิ ยูยะ ก็ยังกลัวผีสางเหมือนเด็กๆไม่เปลี่ยน
“ครับ แล้วผมจะรอ”
-- รับรองว่าของขวัญของฉัน นายต้องมีความสุขแน่ๆ- -
“ครับ !!”
-- เปล่าๆ เดี๋ยวฉันไปทำงานต่อก่อนนะ แค่นี้ก่อนนะเทโกชิ --
“ครับ สวัสดีครับ” สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ต้องวางสายไป ทั้งที่ยังงงกับคำพูดของนิชิกิโดคุงอยู่เล็กน้อย แต่ก็บ่อยครั้งที่รุ่นพี่คนนี้มักจะชอบอำให้ชาวบ้านหลงเชื่อและหนึ่งในนั้น ยูยะเองก็โดนรุ่นพี่คนนี้อำถึงขนาดไปพูดคุยกับใครไม่รู้โดยที่นิชิกิโดคุงบอกว่าเป็นญาติของตัวเอง
หลังจากที่เด็กหนุ่มวางโทรศัพท์จากรุ่นพี่ไปได้ เจ้าตัวก็เอาหูฟังยัดใส่หูตัวเองและเปิดเพลงคลอเบาๆในระหว่างวันที่เงียบเหงา เสียงเพลงนุ่มๆของหนึ่งในนักร้องอีกคนที่ยูยะรู้จักดีดังขึ้น เสียงที่สะกดยูยะไว้ได้อย่างดีภายใต้ยามเย็นช่วงใกล้ฤดูหนาวแบบนี้
ยิ่งได้ยินเพลงก็ยิ่งนึกถึง
น้ำเสียงนุ่มนวลที่ทำเอาหัวใจเต้นจนระรัวไปหมด
มันเต้นด้วยความคิดถึง
เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าไล่ความเหงาตัวร้ายออกไปจากสมอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ขอบตาที่ร้อนผ่าวได้ ยูยะพยายามไล่ความอ่อนแอในจิตใจออก ถึงแม้จะคิดถึงมากแค่ไหน แต่เพราะหน้าที่ของศิลปินและเส้นแยกที่แยกออกจากกันโดยสิ้นเชิงของยามาชิตะคุงและนิชิกิโดคุงในฐานะ News นั้นก็เพื่อทำตามเป้าหมายของตัวเอง
‘ฉันขอโทษนะ ยูยะ’
‘อย่าโทษตัวเองสิครับ ผมเข้าใจครับยามาชิตะคุง’
‘เพราะมันไม่ยุติธรรมกับตัวนายและทุกคน ฉัน...’
‘ยามาชิตะคุงครับ ทุกคนเข้าใจยามาชิตะคุงนะครับ...ผมเชื่ออย่างนั้น’
เด็กหนุ่มยังจำได้ว่าใบหน้าของอดีตหน้าวงของพวกเขานั้นเศร้าแค่ไหน หลังจากงานแถลงข่าวครั้งใหญ่ของสองนักร้องหนุ่มจากวง News ถึงมันจะดูร้ายกาจหลายๆประการอยู่บ้าง แต่เพื่ออนาคตข้างหน้าแล้วทุกคนในวงต่างก้เคารพสิทธิของกันและกันอยู่เสมอ
ถึงแม้จะจากกันด้วยรอยยิ้มก็ตาม
แต่ยูยะบอกเหลือเกินว่า
ไม่อยากอยู่ห่างจากยามาชิตะ โทโมฮิสะ
ในครั้งแรกยูยะคิดว่าหากได้ทำงานเดี่ยวของแต่ละคนแล้ว ต่างฝ่ายจะมีเวลาให้กันมากขึ้นเพื่อเติมเต็มความรู้สึกบอบบางให้แก่กันและกัน แต่ความเป็นจริงนั้นมันโหดร้ายกว่าคิด ไหนตัวยุยะเองที่ติดงานคอนเสิรต์ และตัวของยามาชิตะคุงเองที่ต้องซักซ้อมเพลงใหม่ๆสำหรับการเปิดตัวอย่างเต็มรูปแบบ
เหงาเหลือเกิน...แต่ไม่กล้าบอก
เพราะไม่ใช่เด็กๆเหมือนแต่ก่อนแล้ว
จึงได้ไม่กล้าแสดงความรู้สึกทั้งหมดนั้นออกมาตรงๆ
เพราะต้องเป็นผู้ใหญ่ ยูยะถึงไม่กล้าจะแสดงความรักต่อยามาชิตะคุงได้เหมือนอย่างที่ผ่านๆมา
เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มเศร้ากับความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของตัวเอง ก่อนจะเกินกลับห้องพักไป โดยคาดหวังว่าการได้พักผ่อนนั้นจะทำให้สว่างของตัวเองหลุดพ้นจากความเหงาทั้งปวงไปได้ชั่วขณะหนึ่งเสียยังดีกว่ามานั่งหมดกำลังใจแบบนี้
พอเด็กหนุ่มปิดห้องได้ ตัวเองก็รู้สึกงงเล็กน้อยกับบรรยากาศห้องที่เปลี่ยนไป
ยูยะจำได้ว่าตัวเองปิดโคมไฟตรงหัวนอนแล้วนี่
แล้วทำไม...
“กลับห้องช้าชะมัดเลยนะนายเนี่ยะ...”
หูฝาด...ยูยะได้ยินเสียงของคนที่อยากได้ยินที่สุด หรือคิดถึงมากถึงขนาดหลอนกันแน่ เด็กหนุ่มหันซ้ายหันขวาจนได้พบกับต้นเสียงนั้นจริง ฝันไปหรือเปล่าว่ายามาชิตะ โทโมฮิสะมายืนรออยู่ข้างๆประตูห้องแบบนี้ ยามาชิตะ โทโมฮิสะที่ไม่ว่ารูปร่างหน้าตาคนนั้นสวยงามราวกับเป็นลูกรักของพระเจ้าคนนั้นจะมายืนอยู่ติดกันในเวลานี้
“จะอึ้งอีกนานมั้ยเด็กน้อย”
“โอ๊ย !! เจ็บนะครับ” เด็กหนุ่มถูกร่างสูงบิดแก้มไม่เบานัก ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นไม่ใช่ฝัน คนตรงหน้าของยูยะอมยิ้มในหน้าก่อนจะเดินนำร่างเล็กไม่ลืมจับจูงกันไปนั่งตรงโซฟากลางห้อง
“มาได้ยังไงครับ ไหนบอกว่าไม่ว่างไงครับ”
“แอบหนีมาหมอนั่นมา นี่มัสสึดะมันก็ให้กุญแจมา”
“อย่างนี้ก็น่าสงสารยามาดะซังแย่เลยนะครับ” เด็กหนุ่มพูดติดตลกถึงผู้จัดการส่วนตัวของนักร้องดังให้อดีตหัวหน้าวงได้มองเคืองครั้งหนึ่ง ก่อนที่ทั้งร่างของเจ้าตัวจะถูกฉุดรั้งไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย อบอุ่นเหลือเกิน...มือเล็กได้รูปของยูยะนั้นวาดไปทางด้านหลังและโอบกระชับไว้แน่นพอให้ยามะพียิ้มได้
แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงยูยะคนเดียวที่คิดถึง…
“แล้วไม่สงสารฉันหรือไง เด็กน้อย”
“ไม่ครับ เพราะยามาชิตะคุงก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วนี่ครับ” เด็กหนุ่มพูดเองหัวเราะเองก็เรื่องสมัยก่อนที่เกิดขึ้น มีครั้งหนึ่งที่ยูยะลื่นล้มระหว่างซ้อมคอนเสิรต์เทโกมัส พ่อคุณก็บึ่งรถจากอีกซีกของประเทศมาหาให้ยามาดะซังโทรด่าไล่หลังให้เมื่อยหูมาแล้วและอื่นๆอีกจนยูยะเองจำไม่ได้เช่นกัน
“แล้วไม่รักหรือไงล่ะ” ยามะพีไม่พูดเปล่า ซ้ำยังฉกชิงความหอมหวานจากแก้มนุ่มตรงหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยวอีกครั้งแล้ววางคางกับไหล่มนของเด็กหนุ่มตรงหน้า ยูยะลืมไปเลยด้วยซ้ำจากที่นั่งข้างกันๆเขานั้นมานั่งบนตักของอดีตหัวหน้าวงคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
“ถ้าไม่รักแล้วผมต้องเปลืองตัวขนาดนี้เลยเหรอครับ”
เถียงเก่งนัก...ยามะพีนึกออกเพียงคำเดียวก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปฝังจูบตรงขมับอุ่นที่ยามะพีหวงนักหวงหนา กลัวเหลือเกินหากห่างกันแบบนี้ แต่ยูยะนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมไมเปลี่ยน อาจจะมีวอกแวกตามประสาของเด็กๆอยู่บ้างแต่สิ่งหนึ่งที่ยูยะยังไม่เคยเปลี่ยนคือสายตาที่แสดงความรักที่มีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม ถึงเด็กนี่จะไม่ค่อยแสดงออกทางการกระทำอย่างเขา แต่ในสายตาที่สะท้อนออกมานั้น ยามะพีนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าความรักครั้งนี้จะไม่สิ้นหวังเหมือนครั้งที่ผ่านๆมา
“ขอโทษนะที่ฉันไม่มีเวลาให้เลย”
“ไม่เป็นไรครับ แค่รักก็พอครับยามาชิตะคุง”
พูดจาก๋ากั่นจนยามะพีอยากฟัดให้หายคิดถึงสักจูบสองจูบและเมื่อคิดได้เช่นนั้น ใบหน้าของยามะพีก็โน้มลงไปใกล้จนแทบจะแนบชิดกับปากกล้าๆของอีกฝ่าย หากแต่ฝ่ามือเล็กนั่นยกขึ้นมาปิดทำลายบรรยากาศเสียดื้อๆทั้งที่ใบหน้าของเจ้าตัวน่ะแดงแข่งอย่างกับมะเขือเทศลูกแดงๆก็ไม่ปราน
“เดี๋ยวเถอะ เอาเปรียบให้แล้วนะครับ”
“ก็มีให้เอาเปรียบอยู่แค่คนเดียวนี่หน่า” ยูยะหัวเราะเล็กๆกับคำพูดที่มีแต่ได้กับได้ของคนรัก และยังไม่ทันไรทั้งตัวของเด็กหนุ่มก็ลอยขึ้นเพราะแรงยกของยามะพี ร่างเล็กของยูยะถูกวางไว้บนเตียงนุ่มภายในห้องทวินของโรงแรมสุดหรูในจังหวัดชิซึโอกะ ใบหน้าหล่อเหลาของคนเบื้องบนโน้มลงมาจูบที่สันจมูกโด่งแบบอันดับแรก
“คิดถึงนะยูยะ”
“ผมก็คิดถึงคุณครับ” คำพูดทั้งสองขานรับกันและกันเมื่อริมฝีปากและจมูกของยามะพีฝังจูบยังหน้าผากเล็กไล้ไปยังแก้มทั้งสองฝ่ายก่อนจะจบด้วยการกดจูบแน่นๆที่หน้าผากอีกครั้งหนึ่งเพื่อไล่ความเหงาออกไปจากหัวใจ ยูยะหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่ปรารถนานั้นด้วยความเต็มใจ มือเล็กเคลื่อนโอบแผ่นไหล่ทั้งสองฝ่ายตลอดการแสดงออกของคนรักเบื้องบน
เพราะคิดถึง...ปรารถนา
จึงไม่ผลักไส
“ฉันรักนาย” ยูยะได้ดื่มด่ำกับคำรักอีกครั้งพร้อมกับริมฝีปากของยามะพีที่ทาบทับลงมา มันเบาบางเหมือนสัมผัสของผีเสื้อ และหวานฉ่ำเมื่อย้ำจูบลงไปอีกครั้งยูยะตอบรับสัมผัสอ่อนหวานนั่นด้วยความเต็มใจของตัวเองอย่างที่สุด ถึงแม้มันจะดูอ่อนหัดเมื่อเทียบกับยามะพีที่เชี่ยวชาญเหลือเกิน ยามที่ละริมฝีปากออกจากกันเพื่อเก็บกลืนลมหายใจ
“เหนื่อยแล้วเหรอยูยะ”
“ใครจะหื่นแบบคุณล่ะ...อื้อ...” ยังไม่ทันพูดจบดี ปากของเด็กช่างกล้าก็ถูกปิดสนิทอีกครั้ง บนเตียงเล็กๆจนมือเล็กๆออกแรงทุบถองจริงๆยามะพีจึงได้ลออกอย่างเสียดายในรสสัมผัส
“ใจร้ายชะมัด”ริมฝีปากที่ดูเต็มตึงขึ้นมาอีกนิดยู่เล็กน้อย แล้วมือเล้กก็ดันร่างสูงขี้เอาเปรียบเว้นระยะห่างไว้อีกนิดอย่างคาดโทษ “วันเกิดผมไม่มีอะไรจะให้แถมยังเอาเปรียบแบบนี้ใช่ไม่ได้นะครับเนี่ยะ”
“แล้วไอ้เรียวมันได้บอกหรือล่ะว่า ของขวัญของมันน่ะคือส่งฉันมาให้นายไง”
“เหอะ...พูดเป็นเล่นน่า”
“ไม่ได้พูดเล่นน่า...” ยามะพีพูดทีเล่นทีจริงแล้วนึกไปถึงไอ้เพื่อนรักที่มันส่งไวน์ชั้นเลิศมาเป็นของขวัญวันเกิดน้องรักของมันแต่เพราะทันติดงานก็เลยให้มันเอามาให้แทน
“ไอ้ไวน์ขวดนั้นมันก็ยังนอนอยู่รถของฉันนี่แหล่ะ แต่ไอ้เด็กในอ้อมกอดนี่สิเมื่อไหร่จะได้ที่เสียทียูยะ”
“ไม่เอานะฮะ ไม่สงสารผมก็สงสารมัสสึดะก็ได้นี่...ผมนอนห้องเดียวกันนะ”
“ก็ไม่ได้นอนเตียงเดียวกันสักหน่อย และมัสสึดะมันก็กลับมาพรุ่งนี้ด้วย ไม่ต้องกลัวหรอกและที่สำคัญไม่ได้ไปนอนเตียงมันสักหน่อย”
“ผมอายนะยามาชิตะคุง”
“ฉันจะอายเหมือนกันน่า” แต่คนอายของยูยะน่ะ เขาก้มลงสูดความหอมจากฐานคอของยูยะเสียงฟอดใหญ่ แถมมือใหญ่กว่าก็ไม่หยุดซุกซนล้วงเข้าไปที่ใต้เสื้อยืดของเขาจนยูยะรู้สึกร้อนไปหมด ให้มันได้อย่างนี้สิคนเจ้าเล่ห์ แต่ก็นี่แหล่ะคนรักของเค้า ยามาชิตะโทโมฮิสะ ผู้ชายที่โด่งดังอันดับต้นๆของญี่ปุ่น คนรักของผม
.
.
.
.
“ยามาชิตะคุง”
“อะไรเด็กน้อย”
“วันเกิดผมล่ะ แล้วนี่มันก็เย็นมากแล้วนะผมหิว”
“เดี๋ยวฉันจัดให้”
“จะจัดยังไงล่ะเนี่ยะ ปล่อยก่อนสิ อื้อ...”
“จัดให้แน่ๆแต่หลังจากฉันกินนายเสร็จแล้วนะ”
“อ่ะ...ไม่เอา อื้อ...”
เสียงโวยวายของหนุ่มน้อยคนหนึ่งหยุดไปพร้อมกับทั้งห้องที่อบอวลไปด้วยความรักที่มอบให้กันและกัน ถึงแม้จะอยู่ห่างกันแค่ไหน แต่ถ้าหากความรู้สึกยังมั่นคงต่อกัน ยามะพีและยูยะก็ยังเชื่อว่าความรักครั้งนี้ก็ยังเดินต่อไปได้อย่างไม่มีสะดุดแค่คำเพียงเดียว
ความเชื่อใจซึ่งกันและกัน
“สุขสันต์สันเกิดนะ ยูยะของฉัน”
::: THE ENG :::
สวัสดีค่ะ ที่ทุกท่านเห็นนั้นไม่ผิดจริงๆค่ะ ติ๊กกี้เอง
มันยังคงมีชีวิต(ทีรักยูยะ)อยู่ ห่างหายไปนาน
นาน น๊าน นาน จนสาบสูญไป 1 ปีกับอีก 3 เดือนที่ไม่ได้แต่กระดานฟิค
(นับกันเลยทีเดียว) อย่างว่าเพราะติ๊กกี้ทำงานทำการไปแล้ว ไม่ค่อยว่างแต่งฟิคที่รักเหมือนแต่ก่อน
ซึ่งตอนนี้ที่แต่งเรื่องนี้ได้เพราะ ลอยน้ำกลับมาบ้านนอก กร๊ากกกก
เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนมีความสุขกับฟิคเวิ้นเว้อของมันด้วยก็แล้วกันเนอะ
ยังรักเพื่อนผองในบ้านเสมอ
ลงช้าไปหนึ่งปต่ก็รักยูยะเสมอไม่เปลี่ยนแปลง
HAPPY BIRTH DAY OUR PRETTY BOY.
ป.ปลา & ล.ลิง ถ้ามีคำผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ
มันยังคงมีชีวิต(ทีรักยูยะ)อยู่ ห่างหายไปนาน
นาน น๊าน นาน จนสาบสูญไป 1 ปีกับอีก 3 เดือนที่ไม่ได้แต่กระดานฟิค
(นับกันเลยทีเดียว) อย่างว่าเพราะติ๊กกี้ทำงานทำการไปแล้ว ไม่ค่อยว่างแต่งฟิคที่รักเหมือนแต่ก่อน
ซึ่งตอนนี้ที่แต่งเรื่องนี้ได้เพราะ ลอยน้ำกลับมาบ้านนอก กร๊ากกกก
เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนมีความสุขกับฟิคเวิ้นเว้อของมันด้วยก็แล้วกันเนอะ
ยังรักเพื่อนผองในบ้านเสมอ
ลงช้าไปหนึ่งปต่ก็รักยูยะเสมอไม่เปลี่ยนแปลง
HAPPY BIRTH DAY OUR PRETTY BOY.
ป.ปลา & ล.ลิง ถ้ามีคำผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ
edit @ 13 Nov 2011 11:13:43 by ♦TICKKIE♦
